برای این کار به پل نیاز ندارید

بیشتر پل‌ها دارایی را روی زنجیره‌ی مبدأ قفل می‌کنند و نماینده‌ای از آن را روی مقصد منتشر می‌کنند — ادعایی بر آن اصلِ قفل‌شده، نه خود اصل. آن نماینده فقط به‌اندازه‌ی قراردادی که وثیقه را نگه داشته معتبر است، و برای همین شکست پل‌ها میان بزرگ‌ترین ضررهای این صنعت بوده است. این سازوکاری واقعی با هدفی واقعی است و آن هدف ترکیب‌پذیری است، نه پرداخت.

این کیف‌پول نه چیزی را قفل می‌کند و نه چیزی منتشر می‌کند. دارایی‌ای که خواسته‌اید از نقدینگی‌ای که همین حالا روی زنجیره‌ی مقصد هست تحویل داده می‌شود، و آنچه دریافت می‌کنید خود دارایی واقعی است، بدون بسته‌بندی و بدون ادعای پیوست. آن سر ماجرا چیزی برای بازکردن بسته‌بندی نیست و اگر بعداً خواستید جایی دیگر بروید، چیزی برای بازخرید هم نیست. اما تا وقتی پول در کیف‌پول مانده است، موجودی به‌شکل نماینده‌ای از دارایی نگه داشته می‌شود که یک پل منتشر کرده، پس تا وقتی برداشت نکرده‌اید، حضانت آن پل هم بخشی از چیزی است که به آن تکیه دارید.

یک پل توکن را جابه‌جا می‌کند و می‌ایستد. شما همچنان روی زنجیره‌ای می‌نشینید که کارمزدش را به کوینی می‌گیرد که شاید نداشته باشید، و برای همین است که بعد از پل‌زدن این‌قدر به‌دنبال چند دلار گس می‌گردند. اینجا کارمزد شبکه در هر دو سو داخل خود عملیات تسویه می‌شود، پس رسیدن به جایی تازه هیچ‌وقت به تهیه‌ی کوین آن زنجیره نیاز ندارد.

اگر دارایی را جابه‌جا می‌کنید تا داخل یک برنامه‌ی مشخص روی زنجیره‌ی مقصد به کارش ببرید و آن برنامه همان نماینده‌ی پل‌زده را انتظار دارد، از همان پلی استفاده کنید که آن برنامه انتظار دارد. این صفحه درباره‌ی جابه‌جایی پول برای خرج‌کردن یا نگه‌داشتن است، که کار دیگری است.